Blog

Welcome to my blog

Mama

Gebeurt dit echt?

De ene helft van de week ben ik Health coach, de andere helft ben ik juf. Het klinkt als een slecht begin van een aflevering van Jambers.
Oh ja! Ik ben ook nog moeder, vriendin, kok, schoonmaakster en entertainer. Cool he?
Herkenbaar Zakenmoeders?

In real life lopen de twee eerste nogal eens door elkaar. Want ondernemer en eigen baas zijn houdt nooit op. Je zet het niet even on holt. En dat is helemaal oké, daar heb ik zelf met volle overtuiging voor gekozen!

Is dit echt mijn leven?

Maar makkelijk? Nee, zo zou ik het niet noemen. Wél tof en uitdagend!

Hierbij een beschrijving van een moment van deze week. Een moment waarop ik dacht: écht? Is dit écht mijn leven op dit moment? Een moment dat de struggles van moeder en ondernemer zijn perfect weergeeft. Hilarisch, triest, vermakelijk; oordeel vooral zelf!

Op maandag en dinsdag ben ik werkzaam als Health coach bij mijn bedrijf Health&Co. Met onwijs veel plezier coach ik mensen naar een gezonder eet en leefpatroon. Voeding is belangrijk voor mij. Want eten; je weet zelf, dat is genieten! Maar eten hoort bij iedere sociale situatie die je maar kunt bedenken. En dat maakt eten soms ook lastig. Want waar ligt je grens? Je wilt er als Zakenmoeder wel goed uit zien! Dus je eet gezond én bewust, niet uit pakjes en zakjes, want dat hoort niet.  Maar een croissantje of kaasbroodje van de appie is wel handig en snel te kopen in de supermarkt. Je snapt; de balans is belangrijk.

Kijk, wat een mooi bruggetje! Die balans tussen ondernemer en moeder zijn. Dáár gaat eigenlijk mijn verhaal over.
Het was maandag, de week weer begonnen. De jongens waren naar school geweest. We hadden, heel idyllisch, met z’n drieën aan tafel gezeten om de schooldag door te nemen, met daarbij een glas ranja en een koekje/snoepje/3 boterhammen (mijn oudste zit in een enorme groeispurt). In werkelijkheid betekent dit dat ik vraag hoe het op school was. Allebei de jongens zeggen: weet ik niet of goed en dan is het gesprek weer beëindigd.

Vrouwen praten of bitchen, jongens die slaan

Ze spelen met duplo en maken samen een bouwwerk. De fantasie die daarbij komt kijken is heerlijk om naar te luisteren. Van vliegveld tot dierentuin, Max Verstappen en Halloween. Alles komt voorbij! Ondertussen kan ik lekker tikken op de pc. Ik ben bezig met het schrijven van recepten, beantwoorden van mailtjes, mijn to-do lijstje wordt afgewerkt en ben in een lekkere productieve flow. Maar dan.
De jongens krijgen ruzie. Oh mijn hemel. Vrouwen praten of bitchen, jongens die slaan. Dat heb ik als jongensmoeder geleerd de afgelopen jaren. Ik kan daar niet zo heel goed tegen dus ik probeer te bemiddelen. Want let op! De één heeft een dierentuin gebouwd, de ander wil daar dieren inzetten. Maarrrrrrrr, dat zijn de verkeerde dieren. Dat ziet iedereen. Toch wil hij dat. En ik snap dat. Want hoe meer dieren, hoe meer gezelligheid toch?

De oudste (en de meest wijze?) van het stel is het er absoluut niet mee eens. Het zijn dieren van een kinderboerderij, daar passen geen apen, giraffen en zebra’s bij. De dieren vliegen door het huis. En ik hoor mezelf er mee bemoeien. ‘In deze dierentuin kunnen ook best anderen dieren.’ Maar het komt niet meer goed. De flow is verstoord. Het dierendebacle suddert nog een tijdje door. En ik denk op zo’n moment aan wat ik eigenlijk nog allemaal had willen en moeten doen. Ondertussen probeer ik keer op keer uit te leggen dat alle dieren bij elkaar in een dierentuin samen kunnen leven ongeacht hun uiterlijk (hallo levensles!). En ik denk ook: gebeurt dit nu écht? Is dit mijn leven op dit moment?
Volmondig zeg ik JA! Het werk komt weer op een ander moment, die levensles misschien niet.

Liefs,

Willemijn

You Might Also Like


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *